Doğduğu ülke olan Fransa’daki popüler romantik akımı, İstanbul’a geldikten sonra Orhan Veli’nin öncülük ettiği Garib akımıyla çok başarılı bir şekilde sentezledi. Pastoral öğeler içeren yalın şiir dili ve farklı tarzı ile her zaman çağının en öncü şairlerinden birisi idi.
Ünlü ve bir o kadar da mütevazi şairimiz I. Faruk Söndöl‘ü tam 35 sene önce bugün henüz çok genç yaşta iken talihsiz bir trafik kazası sonuncunda kaybettik. Onun anısına Karalığın Dışından.. adlı derleme kitabındaki en sevdiğim şiirini yayınlamak istiyorum. Saygılar..
uyanmak istemiyor bazen insan
doğan güneşle
yeni güne.
batan güneşten
ve o eski dünden..
batan güneşten umduğunu
bulamıyor
yeni güne doğan güneşte.
uyanmak istemiyor bazen insan..
işimiz yok aslında
güneşle müneşle!
uyanmak istemiyor
işte
bazen insan
bu kadar basit.
Ölümünün 35. yılında, Kayıp ve Sessiz şair I. Faruk Söndöl’ün ölümünden sadece 3 yıl önce, 1972 yılında, Varlık dergisinin yine kendi gibi sessiz bir köşesinde yayımlanan bir şiirini paylaşmak istedim…
SENSİZ SONSUZLUK
Bir martının kanadıydı
Dalgalı mavilikler üzerinde saçların…
Ben ise yoktum aslında,
Sensiz hiç varolmamıştım.
Bir çiğ tanesiydim,
Rüzgarlarda savrulan.
Büyüdüm sonra,
Sen geldin.
Ben varoldum.
Önce denize düştüm,
Sonra okyanus oldum…
Şimdi ise yokum yine,
Sen gittin.
Ben hiçliğime geri döndüm.
Okyanuslar içinde, bir çiğ tanesi
Sürekli sonsuz derinliklere savrulan…